Weekje fietsen waterlinie: deel 1 Lelystad Loenen

Eigenlijk hadden we in gedachten om langs de Vecht te fietsen maar daar ben je zo mee klaar. Hij is maar 40 kilometer lang. Die gaan we nog wel eens lopen. Na een beetje googlen is de keuze gevallen op de waterlinie route. Die loopt van Edam naar Bergen op Zoom en is 406 kilometer lang. Wij zijn vanuit Lelystad vertrokken naar Edam waardoor we in totaal 486 kilometer fietsen. 

Op vrijdagochtend 1 augustus vertrokken we. Lekker fietsweertje, alle spulletjes weer op de fietsen gebonden. Iedere keer is het weer wennen om met volle bepakking te fietsen. Bij de eerste brug denk je, gaat dit wel lukken, het trage tempo, het gewicht. Heel wat anders dan een stukje wielrennen. Maar onthaasten is ons doel, maar het trage geduld moet nog even indalen.

Op de dijk naar Enkhuizen leren we dat het prima gaat met de insecten. Omdat het bijna niet waait zijn er gordijnen van vliegen en muggen. Mondje dicht dus, proteïnen hebben we al bij het ontbijt gehad. Vanaf halverwege de dijk is er een zandstrook opgespoten. Had ik nog niet gezien (de dijk fietsen is niet bepaald mijn hobby). Opvallend is dat er geen gebruik van wordt gemaakt van het strand terwijl het lekker weer is. 

In Enkhuizen pompen we de bandjes op bij een vriendelijke fietsenmaker en doen een bakkie. Bij het wegfietsen ligt Inge op de grond. Met voortassen fietsen kan lastig zijn. Gelukkig heeft ze geen schaafwonden. Het doet wel even denken aan de valpartij in Frankrijk, ook bij het wegrijden na een stop. 

Na het nogal saaie stuk van de enkhuizerdijk rijden we richting Edam. De kuststrook maakt onderdeel uit van de zuiderzeeroute. De weg zit vol met bochten en is bijzonder afwisselend. We zien mooie dorpjes met kleine kerkjes maar komen ook ook bij de kust van Hoorn waar enorm is geïnvesteerd in de aanleg van een boulevard met zwemgelegenheid. Wordt mooi. Ook wordt er flink gewerkt aan de dijkversterking waardoor we soms wel omleidingen hebben. 

We komen om 1600 uur aan in Edam en hebben in no time een camping aan het Markermeer gevonden. We dompelen ons onder in het campingleven met veel Amsterdammers. Mooi om ook zo’n camping mee te maken. Zo worden de eenden door de gasten gevoerd en zijn ze zo brutaal geworden dat ze je tent inlopen op zoek naar eten. We eten gezellig iets in het centrum van Edam. Met de grachten en de mooie gebouwen is het inderdaad of je in Amsterdam bent.

Op zaterdag fietsen we naar het westen. Het landschap is vaak saai. De Beemster is vlak en agrarisch. Combineer dit met we een pittig windje 4 a 5 tegen en je denkt dat je in Noord Frankrijk fietst. De hele dag komen we ook wandelaars tegen van de Leeghwater route. Deelnemers wandelen 100 kilometer. Natuurlijk komen we ook oude forten en verdedigingswerken tegen. In totaal zijn het er 46. Bij de eerste twee zijn we geïnteresseerd en willen we alles weten. Omdat ze allemaal hetzelfde lijken verdwijnt onze interesse. Veel zijn ook niet toegankelijk. Doel van de waterlinie is het onder water zetten en beschermen van de hoger gelegen gedeelten. Nederland is vanaf 1870 begonnen met het bouwen van deze werken tot vlak na de eerste wereldoorlog.

Tijdens onze pauze zitten we op de brug van een van de forten. Een oudere heer komt aanlopen en vertelt het een en ander. Hij geeft rondleidingen. We horen van hem  over de herbestemming van een deel van het fort als woonhuis voor mensen met autisme. 

Vanaf Haarlem gaan we naar het Zuiden en nemen het pondje om het Noordzee kanaal. Voordat we daar zijn zien we vanuit het niets grote zeeschepen in het bos boven de bomen uit steken. 

Op het pondje komt Inge een oud collega tegen, spreken we met andere fietsers over  fietsen en de fietsroutes die ze maken. Zo spreekt een oudere vrouw ons aan waar we naar toe gaan en vertelt ze over haar fietsavonturen die ze nu ook met haar kleinkinderen beleefd. Leuk dat Björn en Jesper dit ook zo hebben meegemaakt met Jo en Martien. 

Pas nu hebben we door hoe veel bruggen Nederland heeft. En bij de meeste bruggen moeten bootjes passeren. Bij het stoppen en wachten komen we vaak in gesprek met fietsers en is het best gezellig. Veel bruggen worden nog met de hand bediend. 

Na enorm veel gekronkel onder en over wegen door hebben we na 80 kilometer zin om op zoek te gaan naar een camping. Midden in Aalsmeer is een redelijke camping waar we weer in gesprek komen met een Duitse jongen die sinds april alleen de halve wereld over is gefietst en nu wordt opgehaald door zijn moeder. 

De vliegtuigen van Schiphol slapen gelukkig ook (een beetje). Daarom hebben we een redelijke nacht. Ik verbaas me over de herrie waar de inwoners mee leven. Bovendien ruik je ook echt de kerosine wanneer er een vliegtuig opstijgt. Misschien is de camping daarom zo goedkoop (25 eur per nacht). Na een duur weekje Zwitserland is dat lekker. 

Vandaag (zondag) was het goed fietsweer. 20 graden zonder wind. De tent pakken we nat in (het regende vannacht). Vanaf Aalsmeer worden de dijkjes en vaarten mooier, we passeren Abcoude. Joop en Judith zijn helaas niet thuis, op 100 meter afstand fietsen we hun huis voorbij.

Na 85 kilometer begin ik er weer genoeg van te krijgen (vaak na 4 a 4,5 uur fietsen). Inge heeft dit minder. In de buurt van Loenen aan de Vecht vinden we op het terrein van een fort een natuurcamping. We kijken prachtig uit op de Loenense plassen.