Splugen - Isola

We blijven twee dagen in Splugen. ik smokkel een dagje met het schrijven: twee dagen in een. 

Op de eerste dag maken we een mooie wandeling van 13 km naar het Surreta meertje in de buurt van Splugen. 800 meter stijgen we naar ruim 2270 meter. Alles is goed en mooi het weer is stralend en niet te heet. 16/17 graden, de bloemen bloeien alleen zijn de koeien op vakantie. Wanneer we terug zijn hebben zijn we moe (Inge en ik). Omdat de route rotsachtig is met veel water is het glad en moet je erg uitkijken waar je loopt. Jesper heeft er geen last van, gaat als een speer naar boven en naar beneden. 

Het water in het meertje is koud. Inge heeft de zwembroek bij zich maar doet er niets mee. Jammer maar wel verstandig. Er zwemmen veel baby forelvissen, later die dag eet Inge de moeder in het restaurant  op. Wanneer je wilt kun je ook een stukje varen op het meertje in een roeibootje. Helaas zijn er meer mensen die dat willen, we wachten niet af. We bekijken de toppen van de wonderschone bergen nog eens goed en dalen dan weer. 

Bij het verlaten van het hotel zien we dat er een zwembad in de kelder is maar helaas niet in gebruik. De zwembroek blijft ben ik bang ongebruikt. Vandaag wandelen we verder over de top van de pass en dalen we naar het dorp Isola waar we onze volgende stop hebben. 

Onderweg schieten we onze telefoons vol met foto’s en filmpjes. Het ene panorama is nog mooier dan het andere. Hoogtepunt is het uitzicht vanaf de stuwdam digo del Cardinello op de Cardinelloschlucht. In 1932 is de dam gemaakt (met bloed, zweet en tranen, er vielen slachtoffers). We dalen af via smalle paden. Vroeger was dit een belangrijke handelsroute waarbij ezels het zware werk deden. Over ezels gesproken we komen er paar tegen en mogen ze aaien. Een denkt dat mijn arm een hapje is, beetje dom. Ook zijn de koeien weer terug van vakantie. Na de grensovergang komen we in Italië ouderwets veel tegen. Sommige staan uitdagend op de paden. Wanneer ze hoorns hebben of er een stier in de buurt is lopen we met een boogje erom heen. Andere keren mogen we ze aaien. 

In Isola aangekomen is alles Italiaans. Barretjes en ons hotel zien er Italiaans uit, er wordt geen Duits meer gesproken. In Zwitserland hebben we ruime schone hotelkamers, hier klein en iets minder schoon. We worden uitgenodigd om samen met de andere gasten te eten. We borrelen eerst gezellig met elkaar. Een moeder met dochter uit Londen, een Nederlands stel uit Utrecht en een Duitse mevrouw zitten samen met ons te keuvelen over wandelen koeien en het ongedaan maken van de Brexit.  Erg leuk. De kok heeft goed zijn best gedaan. 

De beentjes zijn nog goed. We hebben geen van allen ergens last van. Morgen alweer de laatste etappe.